Terapie

TERAPIA RĘKI

Ma na celu usprawnianie tzw. małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów dłoni.

Poprzez dostarczanie wrażeń dotykowych usprawniania poznawanie kształtów, struktur materiałów oraz kształtuje umiejętności ich rozróżniania.

Służy do:

  • Osiągnięcia samodzielności w podstawowych czynnościach  życia codziennego,
  • Doskonali precyzyjne ruchy rąk,
  • Poprawia umiejętność chwytu,
  • Poprawia sprawność ruchową całej kończyny,
  • Poprawia sprawność manipulacyjną dłoni,
  • Poprawia koordynacje pomiędzy dłońmi,
  • Wzmacnia koncentrację,
  • Uczy zdolności skupienia uwagi i patrzenia,
  • Poprawia koordynacje wzrokowo-ruchową,
  • Stymulacja dłoni pobudza pośrednio ośrodek ruchowy mowy.

Wskazania do terapii ręki:

  • Niepodejmowanie czynności manualnych( malowanie, lepienie z plasteliny, układanie drobnych przedmiotów),
  • Problem z nauką czynności samoobsługi codziennej( ubieranie, wiązanie sznurowadeł, zapinanie guzików),
  • Obniżone lub podwyższone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej i obręczy barkowej,
  • Problem z koordynacja obu rąk podczas czynności manipulacyjnych,
  • Trudności w wykonywaniu działań wymagających dużej precyzji (zbyt wolno lub za szybko niedbale),
  • Problem z dotykaniem nowych i różnorodnych faktur,
  • Porażenie mózgowe.

TERAPIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

Terapia Integracji Sensorycznej ( polega na rozwijaniu prawidłowego odbioru i analizy bodźców dostarczanych z otoczenia poprzez zmysły zewnętrzne ( wzrok, słuch, dotyk, smak, węch ) oraz płynące z własnego ciała poprze zmysły wewnętrzne ( równowaga, czucie głębokie ). Bardzo atrakcyjna terapia dla dziecka, gdyż ma charakter wesołej zabawy ruchowej, podczas której dostarczane są dziecku bodźce, których potrzebuje jego system nerwowy.

Na sali wyposażonej w specjalistyczny sprzęt prowadzone są indywidualne zajęcia z terapeutą. Podczas zajęć nie uczy się dziecka konkretnych umiejętności (np. pisania), lecz poprzez takie czynności, jak huśtanie w hamaku, turlanie czy jazda na deskorolce usprawniana jest praca systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które stanowią bazę do rozwoju tych umiejętności.

Terapia wpływa na motorykę, na koordynację wzrokowo – ruchową, komunikację, emocje i na pozostałe sfery rozwoju. Metodę integracji sensorycznej zalicza się do najważniejszych metod wykorzystywanych w pracy z dziećmi wykazującymi problemy w rozwoju. Kierowana jest przede wszystkim do dzieci z trudnościami w uczeniu się, ale z powodzeniem stosuje się ją także w przypadku niepełnosprawności intelektualnej i ruchowej, autyzmu i innych zaburzeń. Może być ponadto wykorzystywana jako forma profilaktyki ewentualnych trudności w uczeniu się bądź stymulacja rozwoju dzieci prawidłowo rozwijających się.

Dostosowany indywidualny program do potrzeb dziecka z zachowaniem zasady stopnia trudności sprzyja utrzymaniu stałego zainteresowania dziecka i ciągłemu poprawianiu jego samooceny dzięki osiąganym sukcesom, które motywują do dalszej pracy.

REHABILITACJA W WODZIE

Woda dzięki wielu swoim właściwościom fizyko-chemicznym jest niemalże idealnym miejscem do prowadzenia rehabilitacji. Indywidualna praca fizjoterapeuty z pacjentem z wykorzystaniem współczesnych metod rehabilitacji w wodzie, pozwala na utworzenie programu usprawnienia dla osób w każdym przedziale wiekowym. Dzięki sile wyporu nasze ciało pozornie traci na wadze około 90%. Odpowiednia temperatura wody powoduje rozluźnienie mięśni i pobudza układ nerwowy. Natomiast opór wody przyczynia się do wzrostu siły mięśniowej.

Do najczęstszych schorzeń i niepełnosprawności kwalifikujących się do terapii w wodzie to:

  • schorzenia neurologiczne
  • ortopedycze
  • wady postawy
  • stany pooperacyjne
  • MPDz
  •  i inne

Czynniki wpływające na efekty usprawniania pacjentów z wykorzystaniem środowiska wodnego:

  • mniejsze obciążenie stawowe (wyporność)
  • poprawa siły mięśniowej (opór)
  • polepszenie zakresu ruchomości w stawach (odciążenie)
  • zmniejszenie obrzęków (ciśnienie hydrostatyczne)
  • poprawa stabilności tułowia
  • poprawa stanu psychicznego (relaksacja)
  • zmniejszenie objawów bólowych
  • poprawa funkcjonowania nerek
  • szybsza przemiana materii
  • poprawa motoryki

METODA NDT – BOBATH

Metoda NDT – Bobath – to leczenie neurorozwojowe, szczególnie przydatne w rehabilitacji wcześniaków, niemowląt i dzieci najmłodszych.

Usprawnianie ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak , aby mogło uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swe możności na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodka Układu Nerwowego.

Doświadczenia czuciowo-ruchowe takiego dziecka są odmienne co wywołuje nieprawidłowe odczuwanie własnego ciała oraz nieprawidłowy ruch. Reakcje prostowania i równowagi często

nie rozwija się. Zaburzenia w napięciu mięśni i niewłaściwe jego rozłożenie powodują powstanie odmiennych wzorców ruchowych, typowych dla poszczególnych zaburzeń. Pierwsze nieprawidłowe objawy dotyczą zwykle kontroli głowy i tułowia. Następnie rozwijają się nieprawidłowe ruchy w dystalnych częściach ciała. Dominują wzorce zgięciowe i wyprostne rozwój ruchów rotacyjnych jest znacznie upośledzony.

Głownie zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath obejmują:

  • normalizację napięcia mięśniowego poprzez obniżenie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego.
  • hamowanie nieprawidłowych odruchów
  • wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest możliwie zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu,
  • wykorzystanie i ustalenie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach,

Terapia ćwiczy całe ciało dziecka, dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony przemieszczeniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Podczas ćwiczeń dziecko nie powinno płakać, gdyż płacz zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno mieć zapewnione pełne poczucie bezpieczeństwa, co warunkuje osiągnięcie współpracy.

NDT – Bobath jest koncepcją dynamiczną , modyfikowaną wraz z rozwojem wiedzy i doświadczeń w potrzebach rozwoju dziecka.

Metoda PNF 

Metoda PNF (Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation) – czyli torowanie nerwowo-mięśniowe. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje.
Ruchy stosowane w tej metodzie oparte są na fizjologicznych ruchach tułowia i kończyn. Każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch uruchamia funkcję plastyczności mózgu, powoduje utworzenie nowych połączeń neuronalnych w układzie nerwowym, co w konsekwencji skutkuje pojawieniem się prawidłowego wzorca ruchowego. Terapia metodą PNF  postrzega pacjenta całościowo. Jest to metoda bezbolesna, wysoce edukująca pacjenta i skuteczna.

WSKAZANIA:

Neurologiczne:

  • przebyte incydenty naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego w postaci udarów niedokrwiennych oraz krwotocznych mózgu
  • wszelkie choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi
  • wszelkie choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu
  • stwardnienie rozsiane (SM)
  • choroba Parkinsona
  • Mózgowe Porażenie Dziecięce (MPD).

Ortopedyczne:

  • pacjenci pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej
  • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne)
  • stany po złamaniach kości
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich
  • zaburzenia prawidłowej postawy – reedukacja posturalna
  • bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja)
  • leczenie stawów hypermobilnych – stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn
  • inne

KINESIOLOGY TAPING

Metoda terapeutyczna polegająca na aplikowaniu na ciało w ściśle określony sposób nierozciągliwej lub elastycznej taśmy w postaci wyciętych przez terapeutę kolorowych plastrów. Metoda, która pozwala na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra kinesiology tape/ k-active tape

Działanie:

  • Poprawa priopriorecepcji
  • Korekcja ustawienia
  • Redukcja lub całkowite usunięcie bólu
  • Normalizacja napięcia mięśniowego
  • Poprawa mikrokrążenia
  • Aktywacja systemu limfatycznego

Zalety:

  • Wspieranie procesów leczniczych i wydolnościowych
  • Brak negatywnych odczuć skórnych, wysoka tolerancja przez pacjentów
  • Brak lub minimalne odczyny alergiczne
  • Długi okres użytkowania
  • Terapia funkcjonalna 24 h
  • Efekt poprawy zauważalny bezpośrednio po aplikacji utrzymujący się po jej usunięciu
  • Możliwość stosowania innych form terapeutycznych w tym zabiegów fizykoterapeutycznych
  • Plastry są wodoodporne ale i zarazem przepuszczalne dla wody i powietrza

Wskazania:

  • Zespoły przeciążeniowe mięśni i stawów
  • Zespoły bólowe mięśni i stawów
  • Zespoły bólowe i przeciążeniowe kręgosłupa
  • Stan po urazach i zabiegach operacyjnych tkanek miękkich(gojenie ran, redukcja obrzęku, poprawa wchłaniania się blizn oraz zwłóknień)
  • Zapalenie ścięgien, mięśni, więzadeł
  • Obrzęki limfatyczne

Przeciwwskazania:

  • Rany i uszkodzenia skóry w miejscu aplikacji
  • Wypukłe brodawki w miejscu aplikacji
  • Świeże blizny
  • Uczulenie naklej zawarty w plastrze

Zastosowanie:

  • Medycyna sportowa
  • Ortopedia
  • Rehabilitacja
  • Pediatria
  • Neurologia

TERAPIA LOGOPEDYCZNA

Cele terapii logopedycznej:

  • diagnoza i ocena stopnia
  • rozwuju mowy.
  • stymulacja rozwoju mowy i wyrownywanie opóźnień.
  • profilatka wad wymowy.
  • usuwanie zaburzeń mowy.
  • całościowe wspomaganie rozwuju psychoruchwego w oparciu o pomoce i programy logpedyczne.

 

Wskazania do terapii logopedcznej:

  • opóźniony rozwoju mowy.
  • wady wymowy.
  • nieprawidłowości zębowo – twarzowe.
  • uszkodzenie lub opóźnienie dojrzewania centralnego układu nerwowego.
  • zaburzenia słuchu.
  • autyzm i mutuzm.
  • jąkanie wczesonodziecięce.
  • upośledzenie umsłowe.
  • utrata lub zabrzenia mowy po udarach.
  • urazach chorbach ośrodkowego układu nerwowego.

TERAPIA PSYCHOLOGICZNA

Dzieci, tak samo jak dorośli, mogą cierpieć na różne problemy wymagające pomocy specjalisty. Najczęściej decyzja rodziców o skorzystaniu z pomocy psychologa poprzedzona jest okresem bezsilności i braku umiejętności poradzenia sobie z problemami dziecka. W każdym przypadku zakres pomocy i szczegółowe cele terapii ustalamy indywidualnie. Zadaniem psychologa jest informowanie o zmianach, jakie przechodzi dziecko; edukowanie , jak z nim postępować oraz jak zachowanie dorosłych wpływa na emocje dziecka. Często problemy emocjonalne dzieci są wynikiem trudności pojawiających się w rodzinie. Psycholog pomaga w rozpoznawaniu, zrozumieniu i rozwiązywaniu zgłaszanego problemu. W terapii dzieci i młodzieży niezmiernie ważna jest ścisła współpraca rodziców lub opiekunów dziecka z psychologiem, stosowanie się do zaleceń i zaangażowanie całej rodziny.
Terapia to także zaproszenie do uczenia się umiejętności, zachęcania i wspierania dzieci, budowania autentycznej współpracy i szacunku.

Zakres oferowanej pomocy psychologicznej :

  • trudności wychowawcze,
  • trudności emocjonalne,
  • zaburzenia lękowe,
  • funkcjonowanie w warunkach stresu,
  • niepowodzenia i trudności szkolne,
  • funkcjonowanie z przewlekłą chorobą oraz problemy psychosomatyczne,
  • kryzys związany ze stratą (rozwód rodziców, odejście bliskiej osoby, zmiana warunków życia),
  • trening umiejętności społecznych dla dzieci i młodzieży ze spektrum autyzmu,
  • zajęcia dla dzieci z zaburzeniami rozwoju z wykorzystaniem elementów terapii behawioralnej

 

TERAPIA PEDAGOGICZNA

zwana reedukacją lub zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi, to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania.
Terapia polega na poprawie funkcjonowania dziecka z szeroko pojętymi  deficytami rozwoju, przejawiającymi się trudnościami w  różnych dziedzinach uczenia się .

Prowadzone ćwiczenia  dostosowane są do poziomu rozwoju dziecka i mają na celu:

  • usprawnianie rozwoju motorycznego dziecka (motoryka mała).
  • rozwijanie funkcji wzrokowych dziecka
  • usprawnianie funkcji słuchowych dziecka:
  • usprawniane koordynacji słuchowo-wzrokowo-ruchowej
  • usprawnianie precyzji ruchów rąk –grafomotoryka, planowanie ruchu ręki
  • usprawniane koordynacji wzrokowo – ruchowej dziecka
  • usprawnianie orientacji przestrzennej
  • poprawę koncentracji uwagi:
  • usprawnianie procesów poznawczych
  • wzbogacanie wiadomości o otaczającym świecie
  • wpływanie na rozwój emocjonalny dziecka i kontakty społeczne

GRUPY REWALIDACYJNO-WYCHOWAWCZE – ZESPÓŁ SZKOLNO – PRZEDSZKOLNY NR 10 W TOMASZOWIE MAZOWIECKIM

Zajęcia w grupach są organizowane dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, posiadających orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno- wychowawczych, wydane przez poradnię psychologiczno- pedagogiczną.

Zajęcia organizuje się dla dzieci i młodzieży, o których mowa , od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 25 lat. Nadzór pedagogiczny i administracyjny nad grupami rewalidacyjnymi sprawuje Dyrektor Gimnazjum nr 3 im. J. Piłsudskiego w Tomaszowie Maz.  Celem zajęć jest wspomaganie rozwoju dzieci i młodzieży z upośledzeniem   umysłowym w stopniu głębokim,  rozwijanie zainteresowania otoczeniem oraz rozwijanie samodzielności  w funkcjonowaniu w codziennym życiu, stosownie do ich możliwości  psychofizycznych oraz indywidualnych potrzeb rozwojowych.  Zajęcia obejmują w szczególności:

  1. naukę nawiązywania kontaktów w sposób odpowiedni do potrzeb i możliwości uczestnika zajęć;
  2. kształtowanie sposobu komunikowania się z otoczeniem na poziomie odpowiadającym indywidualnym możliwościom uczestnika zajęć;
  3. usprawnianie ruchowe i psychoruchowe w zakresie dużej i małej motoryki,  wyrabianie orientacji w schemacie własnego ciała i orientacji przestrzennej;
  4. wdrażanie do osiągania optymalnego poziomu samodzielności w podstawowych sferach życia;
  5. rozwijanie zainteresowania otoczeniem, wielozmysłowe poznawanie otoczenia, naukę rozumienia zachodzących w nim zjawisk, kształtowanie umiejętności  funkcjonowania w otoczeniu;
  6. kształtowanie umiejętności współżycia w grupie;
  7. naukę celowego działania dostosowanego do wieku, możliwości i zainteresowań uczestnika zajęć oraz przejawianej  przez niego aktywności.

Zajęcia zespołowe prowadzi się w zespołach liczących od 2 do 4 uczestników

Terapia mięśniowo – powięziowych punktów spustowych

Rozluźnienie mięśni przez terapie uciskowe i rozciąganie

Wskazania:

-przeciążenia związane z charakterem pracy

-bóle różnego pochodzenia

-zaburzenia napięcia mięśniowego

-ograniczenia ruchomości

Przeciwwskazania:

-ostre stany zapalne

-świeży uraz

-zakrzepica

-choroby skóry

-choroby zakaźne

-infekcje