Terapie

TERAPIA RĘKI

Ma na celu usprawnianie tzw. małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów dłoni.

Poprzez dostarczanie wrażeń dotykowych usprawniania poznawanie kształtów, struktur materiałów oraz kształtuje umiejętności ich rozróżniania.

 

Służy do:

  • Osiągnięcia samodzielności w podstawowych czynnościach  życia codziennego,
  • Doskonali precyzyjne ruchy rąk,
  • Poprawia umiejętność chwytu,
  • Poprawia sprawność ruchową całej kończyny,
  • Poprawia sprawność manipulacyjną dłoni,
  • Poprawia koordynacje pomiędzy dłońmi,
  • Wzmacnia koncentrację,
  • Uczy zdolności skupienia uwagi i patrzenia,
  • Poprawia koordynacje wzrokowo-ruchową,
  • Stymulacja dłoni pobudza pośrednio ośrodek ruchowy mowy.

 

Wskazania do terapii ręki:

 

  • Niepodejmowanie czynności manualnych( malowanie, lepienie z plasteliny, układanie drobnych przedmiotów),
  • Problem z nauką czynności samoobsługi codziennej( ubieranie, wiązanie sznurowadeł, zapinanie guzików),
  • Obniżone lub podwyższone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej i obręczy barkowej,
  • Problem z koordynacja obu rąk podczas czynności manipulacyjnych,
  • Trudności w wykonywaniu działań wymagających dużej precyzji (zbyt wolno lub za szybko niedbale),
  • Problem z dotykaniem nowych i różnorodnych faktur,
  • Porażenie mózgowe.

DOGOTERAPIA

Dogoterapia jest formą terapii kontaktowej z udziałem odpowiednio wyszkolonych psów. Może być stosowana u osób z różnymi schorzeniami przynosząc doskonałe efekty. Jest adresowana zarówno do dzieci, osób dorosłych jak i starszych.

Obecność psa jest niezastąpioną pomocą w nawiązywaniu kontaktu i motywatorem dla dzieci chorych do wykonywania ćwiczeń i przyswajania wiedzy. Bardzo pomocne w prowadzonej pracy rewalidacyjnej są samodzielnie tworzone pomoce dydaktyczne, karty pracy, książeczki, opracowywane proste komputerowe programy edukacyjne – poznawcze. Dzięki nim możliwe jest urozmaicenie prowadzonych zabaw i ćwiczeń, zachęcenie i jednocześnie motywowanie dzieci do dalszej nauki. Zajęcia takie pozwalają dzieciom również niesprawnym ruchowo (z porażeniem mózgowym dwu
i cztero-kończynowym), czy też dzieciom opóźnionym psychoruchowo a nawet upośledzonym umysłowo na samodzielne wykonywanie zadań, nawet wielokrotnie, co umożliwia opanowanie wybranych umiejętności. Czyli jest drogą do osiągnięcia sukcesu. Dzieci wykonując podobne zadania przygotowywane przez nauczyciela pod różnym kątem niwelują trudności, dając poczucie satysfakcji
z coraz lepiej wykonanego zadania. Dzieci mają możliwość poznawania liter, cyfr rozwijania umiejętności analizy i syntezy wzrokowo- słuchowej, zapisywania i dobierania podpisów do obrazków, historyjek jak i samodzielnego tworzenie podpisów, zdań.
Poprzez dogoterapię możemy:

  • rozwijać mowę i wzbogacać słownik,
  • przełamywać lęk,
  • rozwijać funkcje poznawcze,
  • stymulować zmysły, ćwiczyć koncentrację, koordynację ruchów oraz  orientację przestrzenną,
  • rozwijać myślenie przyczynowo – skutkowe,
  • stymulować pracę mięśni poprzez wykonywanie ćwiczeń ruchowych,
  • budować poczucie własnej wartości, pewności siebie i bezpieczeństwa,
  • podnosić aktywność, uczyć samodzielności i odpowiedzialności,
  • łagodzić stres, samotność,
  • rozwijać spontaniczną aktywność,
  • motywować i mobilizować do podejmowania działań,
  • uczyć właściwych postaw w stosunku do zwierząt,
  • uczyć zasad bezpiecznego postępowania z psami,
  • budować więzi emocjonalne u osób z trudnym kontaktem

TERAPIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

Terapia Integracji Sensorycznej ( polega na rozwijaniu prawidłowego odbioru i analizy bodźców dostarczanych z otoczenia poprzez zmysły zewnętrzne ( wzrok, słuch, dotyk, smak, węch ) oraz płynące z własnego ciała poprze zmysły wewnętrzne ( równowaga, czucie głębokie ). Bardzo atrakcyjna terapia dla dziecka, gdyż ma charakter wesołej zabawy ruchowej, podczas której dostarczane są dziecku bodźce, których potrzebuje jego system nerwowy.

Na sali wyposażonej w specjalistyczny sprzęt prowadzone są indywidualne zajęcia z terapeutą. Podczas zajęć nie uczy się dziecka konkretnych umiejętności (np. pisania), lecz poprzez takie czynności, jak huśtanie w hamaku, turlanie czy jazda na deskorolce usprawniana jest praca systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które stanowią bazę do rozwoju tych umiejętności.

Terapia wpływa na motorykę, na koordynację wzrokowo – ruchową, komunikację, emocje i na pozostałe sfery rozwoju. Metodę integracji sensorycznej zalicza się do najważniejszych metod wykorzystywanych w pracy z dziećmi wykazującymi problemy w rozwoju. Kierowana jest przede wszystkim do dzieci z trudnościami w uczeniu się, ale z powodzeniem stosuje się ją także w przypadku niepełnosprawności intelektualnej i ruchowej, autyzmu i innych zaburzeń. Może być ponadto wykorzystywana jako forma profilaktyki ewentualnych trudności w uczeniu się bądź stymulacja rozwoju dzieci prawidłowo rozwijających się.

Dostosowany indywidualny program do potrzeb dziecka z zachowaniem zasady stopnia trudności sprzyja utrzymaniu stałego zainteresowania dziecka i ciągłemu poprawianiu jego samooceny dzięki osiąganym sukcesom, które motywują do dalszej pracy.

REHABILITACJA W WODZIE

Woda dzięki wielu swoim właściwościom fizyko-chemicznym jest niemalże idealnym miejscem do prowadzenia rehabilitacji. Indywidualna praca fizjoterapeuty z pacjentem z wykorzystaniem współczesnych metod rehabilitacji w wodzie, pozwala na utworzenie programu usprawnienia dla osób w każdym przedziale wiekowym. Dzięki sile wyporu nasze ciało pozornie traci na wadze około 90%. Odpowiednia temperatura wody powoduje rozluźnienie mięśni i pobudza układ nerwowy. Natomiast opór wody przyczynia się do wzrostu siły mięśniowej.

Do najczęstszych schorzeń i niepełnosprawności kwalifikujących się do terapii w wodzie to:

  • schorzenia neurologiczne
  • ortopedycze
  • wady postawy
  • stany pooperacyjne
  • MPDz
  •  i inne

Czynniki wpływające na efekty usprawniania pacjentów z wykorzystaniem środowiska wodnego:

  • mniejsze obciążenie stawowe (wyporność)
  • poprawa siły mięśniowej (opór)
  • polepszenie zakresu ruchomości w stawach (odciążenie)
  • zmniejszenie obrzęków (ciśnienie hydrostatyczne)
  • poprawa stabilności tułowia
  • poprawa stanu psychicznego (relaksacja)
  • zmniejszenie objawów bólowych
  • poprawa funkcjonowania nerek
  • szybsza przemiana materii
  • poprawa motoryki

METODA NDT – BOBATH

Metoda NDT – Bobath – to leczenie neurorozwojowe, szczególnie przydatne w rehabilitacji wcześniaków, niemowląt i dzieci najmłodszych.

Usprawnianie ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak , aby mogło uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swe możności na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodka Układu Nerwowego.

Doświadczenia czuciowo-ruchowe takiego dziecka są odmienne co wywołuje nieprawidłowe odczuwanie własnego ciała oraz nieprawidłowy ruch. Reakcje prostowania i równowagi często

nie rozwija się. Zaburzenia w napięciu mięśni i niewłaściwe jego rozłożenie powodują powstanie odmiennych wzorców ruchowych, typowych dla poszczególnych zaburzeń. Pierwsze nieprawidłowe objawy dotyczą zwykle kontroli głowy i tułowia. Następnie rozwijają się nieprawidłowe ruchy w dystalnych częściach ciała. Dominują wzorce zgięciowe i wyprostne rozwój ruchów rotacyjnych jest znacznie upośledzony.

Głownie zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath obejmują:

  • normalizację napięcia mięśniowego poprzez obniżenie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego.
  • hamowanie nieprawidłowych odruchów
  • wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest możliwie zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu,
  • wykorzystanie i ustalenie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach,

Terapia ćwiczy całe ciało dziecka, dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony przemieszczeniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Podczas ćwiczeń dziecko nie powinno płakać, gdyż płacz zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno mieć zapewnione pełne poczucie bezpieczeństwa, co warunkuje osiągnięcie współpracy.

NDT – Bobath jest koncepcją dynamiczną , modyfikowaną wraz z rozwojem wiedzy i doświadczeń w potrzebach rozwoju dziecka.

Metoda PNF 

Metoda PNF (Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation) – czyli torowanie nerwowo-mięśniowe. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje.
Ruchy stosowane w tej metodzie oparte są na fizjologicznych ruchach tułowia i kończyn. Każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch uruchamia funkcję plastyczności mózgu, powoduje utworzenie nowych połączeń neuronalnych w układzie nerwowym, co w konsekwencji skutkuje pojawieniem się prawidłowego wzorca ruchowego. Terapia metodą PNF  postrzega pacjenta całościowo. Jest to metoda bezbolesna, wysoce edukująca pacjenta i skuteczna.

WSKAZANIA:

Neurologiczne:

  • przebyte incydenty naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego w postaci udarów niedokrwiennych oraz krwotocznych mózgu
  • wszelkie choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi
  • wszelkie choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu
  • stwardnienie rozsiane (SM)
  • choroba Parkinsona
  • Mózgowe Porażenie Dziecięce (MPD).

Ortopedyczne:

  • pacjenci pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej
  • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne)
  • stany po złamaniach kości
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich
  • zaburzenia prawidłowej postawy – reedukacja posturalna
  • bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja)
  • leczenie stawów hypermobilnych – stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn
  • inne

KINESIOLOGY TAPING

Metoda terapeutyczna polegająca na aplikowaniu na ciało w ściśle określony sposób nierozciągliwej lub elastycznej taśmy w postaci wyciętych przez terapeutę kolorowych plastrów. Metoda, która pozwala na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra kinesiology tape/ k-active tape

Działanie:

  • Poprawa priopriorecepcji
  • Korekcja ustawienia
  • Redukcja lub całkowite usunięcie bólu
  • Normalizacja napięcia mięśniowego
  • Poprawa mikrokrążenia
  • Aktywacja systemu limfatycznego

Zalety:

  • Wspieranie procesów leczniczych i wydolnościowych
  • Brak negatywnych odczuć skórnych, wysoka tolerancja przez pacjentów
  • Brak lub minimalne odczyny alergiczne
  • Długi okres użytkowania
  • Terapia funkcjonalna 24 h
  • Efekt poprawy zauważalny bezpośrednio po aplikacji utrzymujący się po jej usunięciu
  • Możliwość stosowania innych form terapeutycznych w tym zabiegów fizykoterapeutycznych
  • Plastry są wodoodporne ale i zarazem przepuszczalne dla wody i powietrza

Wskazania:

  • Zespoły przeciążeniowe mięśni i stawów
  • Zespoły bólowe mięśni i stawów
  • Zespoły bólowe i przeciążeniowe kręgosłupa
  • Stan po urazach i zabiegach operacyjnych tkanek miękkich(gojenie ran, redukcja obrzęku, poprawa wchłaniania się blizn oraz zwłóknień)
  • Zapalenie ścięgien, mięśni, więzadeł
  • Obrzęki limfatyczne

Przeciwwskazania:

  • Rany i uszkodzenia skóry w miejscu aplikacji
  • Wypukłe brodawki w miejscu aplikacji
  • Świeże blizny
  • Uczulenie naklej zawarty w plastrze

Zastosowanie:

  • Medycyna sportowa
  • Ortopedia
  • Rehabilitacja
  • Pediatria
  • neurologia

SALA DOŚWIADCZANIA ŚWIATA „SNOEZELEN”

W Sali Doświadczania Świata panuje specyficzna atmosfera relaksu i odprężenia, wytworzona za pomocą odpowiedniej muzyki, dźwięków, zapachów, gry świateł oraz innych bodźców.

 Głównym celem terapii jest doświadczanie świata zmysłami wzroku, dotyku, słuchu i węchu oraz odprężenie, relaks i wyciszenie.

Odbiorcami tego typu terapii są osoby:

  • z upośledzeniem umysłowym,
  • mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • autyzmem,
  • zespołem Downa,
  • chorobą psychiczną,
  • zaburzeniami mowy na tle nerwicowym.

W metodzie istotnym elementem jest własna decyzja odwiedzającego, wybór aktywności, własne tempo. Wszystkie te elementy przykuwają uwagę osób dotychczas zamkniętych w świecie własnych wyobrażeń. Stają się kluczem do rzeczywistego świata.

TERAPIA LOGOPEDYCZNA

Cele terapii logopedycznej:

  • diagnoza i ocena stopnia
  • rozwuju mowy.
  • stymulacja rozwoju mowy i wyrownywanie opóźnień.
  • profilatka wad wymowy.
  • usuwanie zaburzeń mowy.
  • całościowe wspomaganie rozwuju psychoruchwego w oparciu o pomoce i programy logpedyczne.

 

Wskazania do terapii logopedcznej:

  • opóźniony rozwoju mowy.
  • wady wymowy.
  • nieprawidłowości zębowo – twarzowe.
  • uszkodzenie lub opóźnienie dojrzewania centralnego układu nerwowego.
  • zaburzenia słuchu.
  • autyzm i mutuzm.
  • jąkanie wczesonodziecięce.
  • upośledzenie umsłowe.
  • utrata lub zabrzenia mowy po udarach.
  • urazach chorbach ośrodkowego układu nerwowego.

TERAPIA PSYCHOLOGICZNA

 

Dzieci, tak samo jak dorośli, mogą cierpieć na różne problemy wymagające pomocy specjalisty. Najczęściej decyzja rodziców o skorzystaniu z pomocy psychologa poprzedzona jest okresem bezsilności i braku umiejętności poradzenia sobie z problemami dziecka. W każdym przypadku zakres pomocy i szczegółowe cele terapii ustalamy indywidualnie. Zadaniem psychologa jest informowanie o zmianach, jakie przechodzi dziecko; edukowanie , jak z nim postępować oraz jak zachowanie dorosłych wpływa na emocje dziecka. Często problemy emocjonalne dzieci są wynikiem trudności pojawiających się w rodzinie. Psycholog pomaga w rozpoznawaniu, zrozumieniu i rozwiązywaniu zgłaszanego problemu. W terapii dzieci i młodzieży niezmiernie ważna jest ścisła współpraca rodziców lub opiekunów dziecka z psychologiem, stosowanie się do zaleceń i zaangażowanie całej rodziny.
Terapia to także zaproszenie do uczenia się umiejętności, zachęcania i wspierania dzieci, budowania autentycznej współpracy i szacunku.

Zakres oferowanej pomocy psychologicznej :

  • trudności wychowawcze,
  • trudności emocjonalne,
  • zaburzenia lękowe,
  • funkcjonowanie w warunkach stresu,
  • niepowodzenia i trudności szkolne,
  • funkcjonowanie z przewlekłą chorobą oraz problemy psychosomatyczne,
  • kryzys związany ze stratą (rozwód rodziców, odejście bliskiej osoby, zmiana warunków życia),
  • trening umiejętności społecznych dla dzieci i młodzieży ze spektrum autyzmu,
  • zajęcia dla dzieci z zaburzeniami rozwoju z wykorzystaniem elementów terapii behawioralnej

 

TERAPIA PEDAGOGICZNA

zwana reedukacją lub zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi, to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania.
Terapia polega na poprawie funkcjonowania dziecka z szeroko pojętymi  deficytami rozwoju, przejawiającymi się trudnościami w  różnych dziedzinach uczenia się .

Prowadzone ćwiczenia  dostosowane są do poziomu rozwoju dziecka i mają na celu:

  • usprawnianie rozwoju motorycznego dziecka (motoryka mała).
  • rozwijanie funkcji wzrokowych dziecka
  • usprawnianie funkcji słuchowych dziecka:
  • usprawniane koordynacji słuchowo-wzrokowo-ruchowej
  • usprawnianie precyzji ruchów rąk –grafomotoryka, planowanie ruchu ręki
  • usprawniane koordynacji wzrokowo – ruchowej dziecka
  • usprawnianie orientacji przestrzennej
  • poprawę koncentracji uwagi:
  • usprawnianie procesów poznawczych
  • wzbogacanie wiadomości o otaczającym świecie
  • wpływanie na rozwój emocjonalny dziecka i kontakty społeczne

GRUPY REWALIDACYJNO-WYCHOWAWCZE – ZESPÓŁ SZKOLNO- PRZEDSZKOLNY NR 10 W TOMASZOWIE MAZOWIECKIM

Zajęcia w grupach są organizowane dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, posiadających orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno- wychowawczych, wydane przez poradnię psychologiczno- pedagogiczną.

Zajęcia organizuje się dla dzieci i młodzieży, o których mowa , od początku  roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 25 lat. Nadzór pedagogiczny i administracyjny nad grupami rewalidacyjnymi sprawuje Dyrektor Gimnazjum nr 3 im. J. Piłsudskiego w Tomaszowie Maz.  Celem zajęć jest wspomaganie rozwoju dzieci i młodzieży z upośledzeniem   umysłowym w stopniu głębokim,  rozwijanie zainteresowania otoczeniem oraz rozwijanie samodzielności  w funkcjonowaniu w codziennym życiu, stosownie do ich możliwości  psychofizycznych oraz indywidualnych potrzeb rozwojowych.  Zajęcia obejmują w szczególności:

  1. naukę nawiązywania kontaktów w sposób odpowiedni do potrzeb i możliwości uczestnika zajęć;
  2. kształtowanie sposobu komunikowania się z otoczeniem na poziomie odpowiadającym indywidualnym możliwościom uczestnika zajęć;
  3. usprawnianie ruchowe i psychoruchowe w zakresie dużej i małej motoryki,  wyrabianie orientacji w schemacie własnego ciała i orientacji przestrzennej;
  4. wdrażanie do osiągania optymalnego poziomu samodzielności w podstawowych sferach życia;
  5. rozwijanie zainteresowania otoczeniem, wielozmysłowe poznawanie otoczenia, naukę rozumienia zachodzących w nim zjawisk, kształtowanie umiejętności  funkcjonowania w otoczeniu;
  6. kształtowanie umiejętności współżycia w grupie;
  7. naukę celowego działania dostosowanego do wieku, możliwości i zainteresowań uczestnika zajęć oraz przejawianej  przez niego aktywności.

Zajęcia zespołowe prowadzi się w zespołach liczących od 2 do 4 uczestników